BENLİĞİMİZ

BENLİĞİMİZ

İnsanoğlu niye yaşar? Amacı nedir? Bu soruları sormaya başladığımızda belki de bazı olayları çoktan yaşamışızdır. Sorulması gereken benliğim nerede sorusu ise yaşamın belirli aşamalarından geçtikten sonra gelir. Belki acı bir olay yaşadıktan sonra belki bir kitabı okuduktan sonra, belki de bir hastalığı tecrübe ettikten sonra ,ne zaman sorulmuş olursa olsun bizi ileriye götürecek bir soru bu. Yüksek benliğimiz hayatın dikenli yollarını aşarken tekamül yaşar ve kademe kademe bedeniyle olan uyumsuzluklardan doğan ne varsa dönüştürmek için uğraşır. İşte bu uğraşı çıktığımız yaşam yolculuğumuzda bizi hiç yalnız bırakmayacak bir rehberdir. Yaşam soluksuz kalırcasına acıtan ,bazen dağlar kadar efkarlandıran, bazen de bir çiçek gibi ferahlatan olaylara gebedir. Ancak iyilik kanalını keşfettiğimizde gelen tüm olaylar dönüşür ve kötülük üstünden geçen hayatı o kadar baskılayamaz. Yaşam zamana karşı yarışırken bütünleyici bu yaklaşım bizi gelecek olan her neyse koruyacak ve bizi yoksunluklarımızdan yararlandığımız bir sürece götürecektir. O halde yaşamsal hedeflerimiz olmayı bekleyen bir tomurcuk gibidir. Köklerinden derinlere bağlı olan tomurcuk zamana karşı gerçekleştirdiğimiz yolculuğumuzda her açışında yüzümüzü aydınlatan hayat derslerini oluşturur ve yaşama sunar. 

 

 

 

"GENESİS "ve SAKLI GERÇEKLER

 Yasam yolculuğumda karşılaştığım ne varsa bana ışık olan Tanrı'nın yardımıyla dönüşümüne aracılık etti .Hedefim her yaşamın gizlendiği kabuktan çıkması gerektiğini ve aslında gerçek gizemin her şeyin ıçinde saklı olduğunu anlamamızin sahip olduğumuz varlığa bağlı olduğunu anlatmaktı.

UMUT BİR ÇİÇEKTE Mİ?

UMUT HAYAT GAYESİ OLABİLİR Mİ?

 

                  Umut etmek hepimizin en önemli yaşam kaynağı olsa da herşeyi umuda bağlamak ne kadar doğru?Yani şöyle her sabah güne iyi başlamak her zaman mümkün değil ama belki de her yudumlanan çay ya da kahvede  ya da bir aile sohbetinde ya da dışarı adım attığımızda  havanın güzelliğinden ya da soğukluğundan  bahsettiğimizde mümkün olur. Hayat işte sanki umut her nefes alışta ama herşeyi umuda bağladığımızda uğraşmayız.Çünkü gaye düşünceyle gelir ve düşünmeden umut etmek fakirlik dersek pek yanlış olmaz.Sadece bebekler belki bir gaye olamadan sadece yaşam hevesiyle doğaçlama yani kendiliğinden yaşama adapte olabilirler.Ancak zamanla ölen bu doğaçlama nefesi de öldürür.Ve gayesiz bir yaşamın sadece boş gözlerle bakılan hayatın gerçekleri ile başbaşa kaldığımızda gereksiz bir şekilde herşeyi Yaradan'a bağlarız.Oysa düşünmek için gelen kutsal kitaplar gözden geçirildiğinde insanın bir hayat amacının olması gerektiği miskin ya da suskun yada tembel veya sağlıksız davranışlar içerisinde olmamak gerektiğini anlatır.Hal böyle olunca yılmadan belki yıllara aldırmadan geçen zamana bakmadan hay hay! deyip olaylara fazla takılmadan çalışmak belki bir hobi belki bir eğitim belki de bir kitap edinmek bir kahve sohbeti sırasında edindiğini paylaşmak yapılabilecek en iyi şey.Böyle olunca umut sadece düşüncesizce beklenen ama bazende gerçekten tutunulması gereken bir sınır çizgisi aslında.Çünkü umut nefes alınmadığında biten ama nefes aldıkça var olan cömertce bize gaye sunan bir hayat vesilesi.Tanrı umudun anahtarı.Tanrı insanla var olan ama insanda Tanrı'nın yarattığı bir  tohumdan gelen Tanrı'nın parçası olan bir su damlası bir ateş parçası bir toprak tozu.Bu yüzden Tanrı ile sohbet mümkün ama düşünürsek...düşünürsek beyin herşeyi işler ve değişir ve pas tutmaz ve yenilenir ve sohbet başlar önce kendinizle sonra Tanrı'yla çünkü Tanrı'nın parçası siz ve sizlerin toplamı Tanrı çünkü Yaradan şöyle buyurur ''BEN size ruhumdan üfledim'' o halde bütün ruhlar Yaradan'ının parçası ve insanlar dünyadaki Halifem demesi bu yüzden ve sohbet böyle başladı ...

 

                 Haydi bir kahve alalım ve başlasın sohbet....................... 

YAŞAMIN DETAYLARI BAZEN İNSANI İNCİTİR

                                           
                                                 YAŞAMIN DETAYLARI BAZEN İNSANI İNCİTİR
Aslında bir kutu boşluk almak isterseniz belkide yaşamdaki kırgınlıklarınızı bakmanız yeterli çünkü onlar sonra sadece bir kutunun içine sıkışmış bazen sizi havasız bırakacak kadar sıkışmış patlamaya hazır bir saatli bomba olabilir.Sakın sizi güldürmek istediğimi sanmayın.Ama yaşamda yol aldıkça belki sonra onlar sadece küçük bir iz olarak kalır ama bu izin peşini sürerseniz gerçeğe ulaşırsınız. Gerçek her zaman kendini belli eder. Ancak düşüncenin yarattığı gerçeklik her zaman yerini sahte davranış ve düşüncelerden uzaklaştırır. Bu davranış ve düşünceler insanı zaman zaman boğan ve bu dünyanın güzelliklerinden uzaklaştıran ve karanlık sularda yüzdüren ve gemisini kurtaramayan kaptana dönüştüren bir dizi kabustan ibaret. Bu kabusların yarattığı izler insanın masum davranışlarından alıkoyan tabiri caizse Frankeşteyna dönüştüren ve insanlıktan çıkaran ve başka insanlara kötülük yaptıran hırs ve ihtirasa dönüştüren davranış izleridir. O halde insan yaptıklarıyla vardır.Yapabilecekleriyle hayatın içindedir.Yapabilecekleri onu ayakta tutan ve hayata karıştıran ve içindeki aynayı yansıtan en önemli araçtır. Yaşamın detayları her zaman her insanın farkında olduğu ayrıntılar değildir. Bu ayrıntılar bazen en farkında olmadığımız zamanlarda bizi rahatsız ederek gün yüzüne çıkmamış olayları gündeme alarak içinden başka ayrıntılar çekip almamızı sağlar.Aldığımız
her şey bir gün bizim yolumuza çıkan engelleri aşmamıza yardım eder. Bu engeller bizi alı koyuyormuş gibi düşünülse de aslında yaşam yolculuğumuza eşlik eden demli çay sohbetlerinde adı geçen dedikodular gibidirler. Bu yaşam çizgisi bazen yarış çizgisi gibi finali birinci bitiren yarışçının geçtiği kesik çizgilerin birleşimi gibidir.Öyleyse bu kesikli çizgilerden rahatsız olmak yerine onları birleştirerek uzun bir yolun sonundaki ışık gibi görmek her zaman en makul seçenektir.Ve aslında makul olmanın ötesinde en başta gelen en güzel yaklaşımdır. 
                         Haydi demli bir çay ya da kahve alıp bir adım öteye geçelim