UMUT HAYAT GAYESİ OLABİLİR Mİ?

                                           

UMUT HAYAT GAYESİ OLABİLİR Mİ?

                  Umut etmek hepimizin en önemli yaşam kaynağı olsa da herşeyi umuda bağlamak ne kadar doğru?Yani şöyle her sabah güne iyi başlamak her zaman mümkün değil ama belki de her yudumlanan çay ya da kahvede  ya da bir aile sohbetinde ya da dışarı adım attığımızda  havanın güzelliğinden ya da soğukluğundan  bahsettiğimizde mümkün olur. Hayat işte sanki umut her nefes alışta ama herşeyi umuda bağladığımızda uğraşmayız.Çünkü gaye düşünceyle gelir ve düşünmeden umut etmek fakirlik dersek pek yanlış olmaz.Sadece bebekler belki bir gaye olamadan sadece yaşam hevesiyle doğaçlama yani kendiliğinden yaşama adapte olabilirler.Ancak zamanla ölen bu doğaçlama nefesi de öldürür.Ve gayesiz bir yaşamın sadece boş gözlerle bakılan hayatın gerçekleri ile başbaşa kaldığımızda gereksiz bir şekilde herşeyi Yaradan'a bağlarız.Oysa düşünmek için gelen kutsal kitaplar gözden geçirildiğinde insanın bir hayat amacının olması gerektiği miskin ya da suskun yada tembel veya sağlıksız davranışlar içerisinde olmamak gerektiğini anlatır.Hal böyle olunca yılmadan belki yıllara aldırmadan geçen zamana bakmadan hay hay! deyip olaylara fazla takılmadan çalışmak belki bir hobi belki bir eğitim belki de bir kitap edinmek bir kahve sohbeti sırasında edindiğini paylaşmak yapılabilecek en iyi şey.Böyle olunca umut sadece düşüncesizce beklenen ama bazende gerçekten tutunulması gereken bir sınır çizgisi aslında.Çünkü umut nefes alınmadığında biten ama nefes aldıkça var olan cömertce bize gaye sunan bir hayat vesilesi.Tanrı umudun anahtarı.Tanrı insanla var olan ama insanda Tanrı'nın yarattığı bir  tohumdan gelen Tanrı'nın parçası olan bir su damlası bir ateş parçası bir toprak tozu.Bu yüzden Tanrı ile sohbet mümkün ama düşünürsek...düşünürsek beyin herşeyi işler ve değişir ve pas tutmaz ve yenilenir ve sohbet başlar önce kendinizle sonra Tanrı'yla çünkü Tanrı'nın parçası siz ve sizlerin toplamı Tanrı çünkü Yaradan şöyle buyurur ''BEN size ruhumdan üfledim'' o halde bütün ruhlar Yaradan'ının parçası ve insanlar dünyadaki Halifem demesi bu yüzden ve sohbet böyle başladı ...

                 Haydi bir kahve alalım ve başlasın sohbet....................... 

BİR KAHVEYE BEKLERİM

                                                                   

                                                          

                                             BİR KAHVEYE BEKLERİM!

                          Kahvesi gelince dokundu sayfalara baş sayfada yer alan önsöz onu geçmişe götürdü. Sonra başladı yeni sayfaya ara sıra saatine bakıp  zamanı kollasa da hiç bitmesin istedi sohbeti. Sohbet deyince biri var sandınız belki. Hayır öyle değil gelen karşı komşu değil zihindeki puzzle dan bir parça, sonra bir sayfa daha belki de şimdi uzaktaki bir arkadaşı gelmişti. Daha sonra köpüklü kahvesinden bir yudum aldı. Kimden bahsediyorum biliyor musunuz? sizden ve benden ya da üstteki komşunuzdan. Bugünlerde hasret kaldığımız kahve sohbetleri böyle de yapılır mı ne dersiniz? 

                               Sonra zihin birden bire karıştı. Kendini yokladı. Ve puzzle dan bir parça daha yerine koyuldu. Arka sayfada zihin sorgulamaya başladı. Neydi bu okuduğu sanki onu anlatıyordu. Bir sorununa nasıl da çözüm bulmuştu. Evde kimse yoktu. Kızı gelince ona nasıl davranacağını bulmuştu. Yıllarca düşünüp bulamadığını bir anda zihninde çözmüştü. Eğer bu kitabı okumaya başlamasaydı sıkıntıdan ne yapacağını şaşırırdı. İnsan isterse neler yapabilirdi? Emekli olunca içine  düştüğü bunalım onu bu kitapla karşılaştırmıştı. Aslında insan bir kitabı okurken hem kendiyle hem de tanıdığı insanlarla konuşma fırsatı buluyordu. Bu konuşmalar onu çok rahatlatacağa benziyordu. Hayatta her şey birden bire olmuyordu ancak o kararını vermişti. Bir bilgisayar kursuna yazılacaktı. Biraz bilgi sahibi olduğu  için çok zor olmayacağını düşündü. Belki de sihirli sözcükler okuduğu kitabın içindeydi.

                          İşte insanoğlu bazen hangi yoldan gideceğini bilemese de düşüncelerini paylaşan biri olunca rahatlıyordu. Ne kadar da sıkıldık bu pandemi de. Birbirimizle hasret gidereceğimiz günleri bekler olduk. İşte bir kitap yalnızlığa çare oldu. Kitaplar bazen biriyle konuşamadığımız sorunları çözebilen sihirli sözcükleri içerebilir. Eğitim de dijital çağı yakalamaya başladığımız şu dönemde en iyi paylaşımları kitaplarla yapabiliriz. Davranışlarımıza yön verir ve kendimizi yakalarız. O halde kendimize yaklaştığımız zamanlarda yakaladığımız böyle fırsatları kaçırmamak en güzeli olur belki. Belki sonra başka kitaplar ve yeni ufuklar. Hadi zamanı yakalamaya ne dersiniz?   

ZİRVE

                                     

                                                 

                                                             ZİRVE
                          Yaşamda yapmak istediklerimiz, yılgınlıklarımız, yorgunluklarımız bizi nereye taşır. Özellikle yaşadıklarımızla ilgili düşündüklerimiz bizi çok etkiler. Düşünmek her insanın başarabilmesi gereken bir araçtır. Bazen hayat bizi düşündürecek bazı olayları önümüze katar. Ve sürükleniriz. Bazen yaşam düşünme aracını bizim yapabileceklerimize odaklanmamız için verir. Oysa her zaman her şey istediğimiz gibi gitmemiştir. Dönüp bakmak gerekir öncekilere...işte o zaman anlarız ne eksiktir hayat ne fazla ve bize sunduğu her şey bir yolculuğun parçalarıdır. Sadece fark edilmeyi bekleyen araçlar. İşte böyle olunca insan önüne çıkan olayları rehber edinir.

                                                               

 
                         Rehberimiz kendi yaşadıklarımız çoğu zaman. Zihin bu yaşanmışlıklardan aldıklarını kendi yaratımı için kullanır. Bazen kendiliğinden gerçekleşir bu yaratım. Ancak kendiliğinden olsa da geçmiş yaşanmışlıklardaki sorgularımız ve çalışmalarımız bu yaratımı sağlar. İnsan yaşamı neşeyle  kucaklamak için uğraşsa da yaşadıkları neşe kaynağı olur aslında ve kaynak insanın kendisidir. Kendindeki kaynağa ulaşan insan Tanrı'yla buluşur. Bu buluşma insanı yaşamdan elde ettiği çıkarımları kullanmaya iter. Ve zirve kendiliğinden karşılaştığı bir doyum noktası olarak kendini gösterir. Her insanın kendindeki kaynağa ulaşmasıyla elde ettiği zirve ona yaratımdan gelen yaratıcılığı kullanmakla değerli olduğu bir hayatı sunar. Bilgelik yolunda ilerleyen keşfin sonunda bilgeliği elde eden insan geçmiş yaşamını kutsayan yeni yaratımları kendi ile ilgili yolculuk esnasında diğer insanların kullanımına sunar.

                          Bilge insan kendi içsel dönüşümünü gerçekleştirmekle başka insanlara da bu yolun açılmasına olanak sağlayan bir yaratımın sahibidir. İnsanlık belki önüne çıkan olayları değere dönüştürmek için uğraşmakla yükümlü bir varlık olduğunu kendini dönüştürme yolculuğuna girmekle keşfeder. İşte bu keşif  yarattığı aydınlanma ile kaynağına ulaşan insanları bilgelikle taçlandırır. Her insan bu aydınlanma sürecinin sahibi olsa da bunu keşfetmek bazen zaman alır. Varlığımızı kutsamak insan olarak bizlerin görevidir. Varlık sahibi canlıların içinde kendini gerçekleştirme amacını hatırlayıp bu yolculukta bilgeliğe ulaşabilecek tek canlı insandır. O halde hayıflanmayı bırakıp içimize, benliğimize dönelim ve hiç sonlanmayacak bilgeliği ve Tanrısal kutsanmayı başlatalım. Belki de farkındalıkla başlamak zaten zirvenin sahibi olmak demek....uyanış her insanın içinde olan ve bir kıvılcım bekleyen yolculuktur. Kıvılcım yaratabilmek dileğiyle...  

                                           

                       

YAŞAM VE CEVAP

                                                                      

                                                            

                                                          YAŞAMIN ÖZÜ

                   Her canlı varlık nedenini sorgulayamaz.Ancak insan yaşamın içinde sorguya rastlar.Bu sorgu ona özünün yolunu buldurur.O ne bir kalptir ne de bir beden. İnsanın kendini arayışı yüksek benliğinin ona verdiği rahatsızlıkla başlamıştır.Bazen kendini bir söz de bulan ruhumuz bedenlendiği her insanda farklı çeşitlilik yaratırsa da aslında özün kaynağı olan yaşamın kendimize verdiği herşeyi Tanrı dan alarak yola çıkmıştır.İnsanın yolculuğundaki her karşılaşma bir tılsımdır.Tılsımlı yolun sırrını keşfe çıkan varlık nedenini sorgularken ulaştığı özünün bağlantılı olduğu Tanrı onun yansımadır. Her varlık bir kaynaktır.Her kaynak insanın yolculuğu için bir sırdır.Her varlık varoluşunu  kutsamak için arayışa girer se de bunu farkeden yegane varlık insandır.İnsan verilen bu özellik onu diğer canlıların buluştuğu öze ulaştırıp Tanrıyla bağdaşan yüksek benliğin sorgusuna vardırır. İnsan sessizlik ve çığlık arasındaki bir geçitten geçer.Çığlık ruhun attığı adımları ifade ederken sessizlik kendiyle yaşadığı karmaşayı uyumla birleştirmenin yolunu bulmuş insanın değişimidir. 

               O halde insan çatışmadan kaçmayı değil içine girmeyi kabul etmeyi ve teslimiyet zincirine bağlanıp yolunu aydınlatmayı tercih etmelidir.  İşte bu sayede fırtınadan kurtulabilen insan özüne teslim olup Tanrı'nın sesine kulak verir.Tanrının insanda bedenlediği ruhuna her varlığın taçlandırdığı  özü cevap verir.Tanrı bazen isyanını insanın özündeki sorguya açar.İşte bunu keşfeden insan yaşamını kutsar ve onun için dünya daki herşey farklı anlamlanır.Ve zıtlık yasasının doğurduğu iç çatışmalar yaratıcılıkla sonuçlanır.

            Ve insan ruhundaki isyanı  yaşamın özüne doğru yönlendirerek yaşam hedefini tasarlar.Ve hayat yönetimi konusunda daha başarılı bir birey haline gelir. Başkalarının yaşamına katkı sunan değer algısı oluşur.O halde ne duruyoruz yaşamın köklerini içimizde bulabiliriz.